Geheugen van diki
Geplaatst: 30 nov 2020, 18:13
Vandaag vies nat en koud weer, en geen uren lopen voor Diki met de buurman. Dus zelf er op uit, maar niet zo ver, dat kan ik niet.
Vanmiddag oefeningetjes uit de ,,kast,, gehaald.
Als pup, heb ik Diki de touch aangeleerd, met haar neus eerst mijn hand, toen zo,n geel plakbriefje aanraken. Dat plakbriefje deed ik op een openstaande deur, en oefening deur dicht was geboren.
Vandaag wilde ik dat ze het briefje zou aanraken als het op mijn been zat. Twee jaar niet meer gedaan, met die plak dingen
Ik doe de kast open, pak de briefjes er uit, echt plakken doen ze niet meer maar goed. Ik draai mij om, en bom, eh? Diki deed meteen de deur dicht. En er zat niet eens een briefje op. Is dat geheugen of niet?
Briefje op mijn broekspijp geplakt. Het eerste werd er enthousiast afgekrabd, niet de bedoeling, het tweede, meteen neusje er op.
Het is toch een kanjer.
Ze werd helemaal hyper, yes, we doen weer eens wat. Het is een alternatief voor een keer lopen, na 10 minuten is ze dan voldaan.
Zometeen nog een keer.
Het is de bedoeling dat ze mij uiteindelijk komt waarschuwen als mijn ma mij in de nacht nodig heeft, daar zijn we al een poos mee bezig. Ze is al een heel eind. Waar ik ook ben, en wat Diki ook doet, als mijn ma roept komt ze naar mij toegerend om een brokje te halen. Nu nog de stap om niet alleen bij mij te komen, maar ook mij aan te raken.
Ik krijg aanwijzingen van iemand die de opleiding therapeut voor hulphonden heeft gedaan, eens in de zoveel weken hebben we telefonisch contact voor de volgende fase. Dit is dus de laatste fase.
Vanmiddag oefeningetjes uit de ,,kast,, gehaald.
Als pup, heb ik Diki de touch aangeleerd, met haar neus eerst mijn hand, toen zo,n geel plakbriefje aanraken. Dat plakbriefje deed ik op een openstaande deur, en oefening deur dicht was geboren.
Vandaag wilde ik dat ze het briefje zou aanraken als het op mijn been zat. Twee jaar niet meer gedaan, met die plak dingen
Ik doe de kast open, pak de briefjes er uit, echt plakken doen ze niet meer maar goed. Ik draai mij om, en bom, eh? Diki deed meteen de deur dicht. En er zat niet eens een briefje op. Is dat geheugen of niet?
Briefje op mijn broekspijp geplakt. Het eerste werd er enthousiast afgekrabd, niet de bedoeling, het tweede, meteen neusje er op.
Het is toch een kanjer.
Ze werd helemaal hyper, yes, we doen weer eens wat. Het is een alternatief voor een keer lopen, na 10 minuten is ze dan voldaan.
Zometeen nog een keer.
Het is de bedoeling dat ze mij uiteindelijk komt waarschuwen als mijn ma mij in de nacht nodig heeft, daar zijn we al een poos mee bezig. Ze is al een heel eind. Waar ik ook ben, en wat Diki ook doet, als mijn ma roept komt ze naar mij toegerend om een brokje te halen. Nu nog de stap om niet alleen bij mij te komen, maar ook mij aan te raken.
Ik krijg aanwijzingen van iemand die de opleiding therapeut voor hulphonden heeft gedaan, eens in de zoveel weken hebben we telefonisch contact voor de volgende fase. Dit is dus de laatste fase.
