zo´n week of 9 geleden werd m´n happy stone vriendin Jeannette opgenomen in het ziekenhuis
omdat ze te veel vocht vast hieldze heeft een hele fragiele gezondheid, een maand eerder was ze daar ook al voor opgenomen en met een weekje weer thuis,
dus gingen we er vanuit dat het deze keer ook zo zou gaan
jammer genoeg werd het bijna 3 weken en nog beroerder de dag daarvoor krijgt ze hoge koorts, een bacterie, maar oké de antibiotica sloeg gauw aan
de ellende is nog niet voorbij want daarna krijgt ze inwendige bloedingen door verkeerde dosis bloed verdunning
we hebben bijna dagelijks whats app contact (ook voordat ze in het ziekenhuis lag) ze zou het weekend van 3 sept naar huis gaan
dat weekend was ik zelf ook druk dus geen appje gestuurd maar dacht toch raar van haar hoor ik ook niks dus maandag ochtend gelijk maar geappt. of ze blij was weer thuis te zijn
dinsdag middag ja hoor een antwoord, schrok zo, schrijft ze " ze hadden niet verwacht dat ik de maandag nog zou halen" maar ik ben er nog hoor.
even later belt een andere vriendin helemaal in paniek
Carmen die me zo heeft geholpen toen we Corona hadden, vraagt me wat er met Jeannette aan de hand is want zij kreeg een berichtje dat ze mij moest bellen
heb haar verteld wat ze mij had geappt en maken gelijk afspraak om woensdagavond samen naar haar toe te gaan
wij blij want bij binnenkomst zien we haar op de rand van het bed zitten, we hebben herinneringen opgehaald, zitten roddelen en gelachen
de volgende ochtend krijg ik een appje dat ze niet naar huis gaat maar eerst naar revelidatie centrum gaat om aan te sterken, ze zouden begin volgende maand verhuizen naar
een flat hier bij mij in de wijk, maar ze mag zich niet vermoeien dus pas als dat achter de rug is mag ze naar huis
niet zo leuk dus maar ze snapt het wel want de kans is groot dat ze toch dingen gaat doen die te zwaar voor haar zijn
zaterdag middag krijg ik een appje van een vriendin van Jeannette, die ken ik niet persoonlijk maar wel via chats, dat Jeannette ´s nachts uit bed was gevallen,
daardoor een bloeding in haar hoofd had opgelopen, ze al de infusen uit haar arm had getrokken en gegild dat ze naar huis wilde
zondag eind van de ochtend krijg ik een berichtje dat ze ´s morgens half 7 was overleden, eigenlijk had ik het wel verwacht
ze was pas 63 jaar, zo´n opgewekt lief mens
ondanks haar slechte gezondheid, ik troost me met de gedachte dat ik weet dat ze eigenlijk heel graag rust wilde gisteren was dus haar uitvaart (crematie) maar omdat ik al een week vreselijke hoestaanvallen heb tot bijna aan braken toe, kon ik daar niet bij zijn
gelukkig heb ik het online kunnen volgen, het was prachtig, veel mensen, mooie toespraken en zoveel leuke gezellige foto´s uit haar leven
ze wordt door velen gemist maar mooie herinneringen blijven
dit moest ik ff kwijt, de tranen vloeien, maar het helpt me met het verwerken van het verlies van een dierbare vriendin
en Lisa 
