Hulphond autisme...

[Ientje]

Update.
Ik zei laatst al dat ik met een nieuwtje zou komen. Vandaag was een spannende dag.
Een jaar gelden hoorde ik, jawel 60 jaar oud, dat ik autisme heb . Even slikken maar toen vielen er heel veel kwartjes en dubbeltjes op hun plaats.
Een hulp hond zou mij kunnen helpen. Na een lang traject, aanvraag via wmo, afwijzing, bezwaarschrift en toch toekenning bij de gemeente en daarna de intake bij de hulphonden stichting. Is Diki vandaag bekeken en beoordeeld en ze kan mijn hulphondje worden.
Stuk buiten gelopen en binnen , hoeveel contact is er tussen Diki en mij. Nu dat is er. Eind conclusie, diki is een kanjertje, zoekt steeds contact met mij, en, zonder dat ik dit door had, ze reageert op mijn stress en komt dan naar mij toe.
Mijn taak komende weken. Op Diki letten,, als ze onrustig wordt bekijken hoe ik mij VOEL, dag boekje bijhouden.
Ik ben bekaf nu maar toch heel fijn gevoel.

[Corrie]

gohh Ientje dat lijkt me idd vreemd om zoiets op die leeftijd te horen
had je zelf zo´n onderzoek aangevraagd vroeger hoorde je ook niets over autisme
maar geweldig dat Diki je hulphondje kan zijn, jullie hebben dacht ik zo wie zo een goede band en je doet ook veel met haar samen
wat houdt het nu verder in dat Diki hulphond is, komen ze nu regelmatig kijken hoe het gaat met jullie samen

[Ientje]

Ander topic geworden. Misschien mag het iets minder opvallende naam gekregen?
Ja nu iedere twee weken komt trainer langs. Is voor mezelf ook afwachten.
Ja, ik liep helemaal vast met mezelf 2 jaar terug, en via hulpverlener, werd ik meteen, met mijn toestemming natuurlijk doorgestuurd naar autisme centrum. Half jaar wachttijd.

[Jo-Anne]

Ander topic geworden. Misschien mag het iets minder opvallende naam gekregen?

Ik had je PB gestuurd.

[Ientje]

Ik jou nu ook.

[Jolanda]

Dat is ff slikken.
Maar wat ontzettend fijn dat Diki jouw hulphondje zal worden..of eigenlijk al is.

[Ientje]

Klopt Jolanda was best even slikken, maar er is mij nu zoveel duidelijk geworden.
Tegen verschillende mensen verteld, ik heb autisme.
Reacties zo verschillend.
Mijn panfluitjuf, zelf bekend in haar familie hiermee, zei, wist ik al lang, had het al gemerkt aan je.
Een heel naast familie lid en dat doet nog steeds pijn, oh je weet het nu, wat ga je er aan doen, en het is geen excuus voor je botte gedrag van toen en toen. Bot gedrag waar ik mij dus totaal niet van bewust was en nog steeds niet snap.
Vriendin zei, oh ja?, voor mij ben je dezelfde, een fijne vrouw, kan altijd bij je terecht.
Raar dat familie dan zo bot reageert.........autisme is erfelijk

[Zynaluna]

Ach lentje als je het weet , kan je een hoop plaatsen.
Ondertussen weet ik mensen met autisme wel te begrijpen.
Mijn zoon heeft het.
Mijn vrouw heeft het
Haar pa had het.
Mijn plaatsvervanger op het werk, heeft het.

Ben blij dat je steun aan Dikki hebt

[Kelly]

Fijn dat je nu weet hoe en wat, en fijn dat je eigen hond je hulphond kan zijn
Volgens mij heeft iedereen wel wat autistisch in zich.

[Ientje]

Denk ik ook Kelly.
Dank jullie wel.

Met de testen scoorde ik op alle punten. Dat had ik dus echt niet verwacht.
Ben je 6o geworden om dit te horen.

[Lise]

Denk ik ook Kelly.
Dank jullie wel.

Met de testen scoorde ik op alle punten. Dat had ik dus echt niet verwacht.
Ben je 6o geworden om dit te horen.

Ik hoor en lees het de laatste tijd vaker dat mensen op latere leeftijd de diagnose autisme krijgen. Het is denk ik wel een eye opener voor je. Geweldig dat Diki jouw hulphond kan zijn. Je was haar toch ook aan het leren om als er iets met je moeder is jou te waarschuwen?
Ietje, ik heb het al eerder gezegd, maar ik vind dat jij een grote pluim verdient.

[Ientje]

Dank je wel Lise.
Ja dat doet ze ook, als mijn ma mijn naam roept, rent ze naar mij en raakt mij nu ook aan.

[Marga.]

Fijn dat dat je een diagnose hebt dan vallen vaak stukjes op hun plek en wat goed dat Diki je hulphond mag zijn.

[Ientje]

Een update.
Inmiddels de eerste les gehad. Diki is braaf, maar toch nog dingen om aan te werken voor de basistest.
Iets meer rust, waar hebben we dateerdergehoord? Jawel op detectie. Alleen werd Ik toen afgeserveerd en nu gaan we er aan werken. Blijf oefening met afleiding, wat ook moet, speeltje dat op straat ligt negeren. Wel geoefend, maar blijft moeilijk, ze loopt nu langs papieren zakdoekjes, mijn sleutelbos, de rubik kubus, maar haar eigen bal, is te veel gevraagd. Logisch, dus die gebruik ik u niet meer. Snuffelen mag, opeten mag niet.

Voedsel weigeren van een vreemde, 1 x nee van mijn kant en ze draait haar kop af, hadden we Ooit al geoefend, en het was snel weer bekend.

Blijf met speeltje op afstand leggen, haha, had je gedacht

[Ientje]

Veel leesvoer gekregen. Leuk, haal je toch weer nieuwe dingen uit,
Labeltjes voor op het tuigje, maar het tuigje wat erbij hoorde paste niet. Tja, eigen tuigje van paracord gebruiken en labeltje er op naaien. Voorlopig vindt ze een tuigje niets. Maar labeltje kan vast ook op haar hals bandje.
Een knalgele dekje met niet afleiden hoort ook bij haar uitrusting, die past keurig, heb ik nog niet geoefend
Wordt vervolgd,

[Corrie]

veel te oefenen dus, iedere dag denk ik en niet te lang achter elkaar en veel geduld van jou uit natuurlijk
moeilijk hoor om je eigen speeltje te negeren

ja zo´n geel dekje heb ik wel eerder gezien
wil Diki nog steeds niet met tuigje aan lopen

[Ientje]

Ze vindt het nog steeds niet leuk. Doe nu spelletjes met haar, met het tuigje om. Zit nu te kijken naar het k9 tuigje, ruimte voor de labeltjes, maar ik krijg weinig info welke maat ik moet hebben. NatuurIjk kan ik retourneren, maar dan moet ik de tram in,, nee dus.
Och het oefenen gaat zo tussen door, eventjes en klaar. Tijdens wandelen of ,s avonds in de kamer na het eten.
Als ik naar net apporteerblokje loop zit ze al klaar,
Ja, eigen speeltjes, is ook niet slim van mij denk ik. Ben ik ook mee gestopt, ook niet eerlijk naar Diki toe. Ik gebruik ze nu als speurzoek spelletje.
Daarom dingen uit huis op de grond neergezet en dat negeren gaat best redelijk,

[Jo-Anne]

Ze vindt het nog steeds niet leuk. Doe nu spelletjes met haar, met het tuigje om. Zit nu te kijken naar het k9 tuigje, ruimte voor de labeltjes, maar ik krijg weinig info welke maat ik moet hebben. NatuurIjk kan ik retourneren, maar dan moet ik de tram in,, nee dus.
Och het oefenen gaat zo tussen door, eventjes en klaar. Tijdens wandelen of ,s avonds in de kamer na het eten.
Als ik naar net apporteerblokje loop zit ze al klaar,
Ja, eigen speeltjes, is ook niet slim van mij denk ik. Ben ik ook mee gestopt, ook niet eerlijk naar Diki toe. Ik gebruik ze nu als speurzoek spelletje.
Daarom dingen uit huis op de grond neergezet en dat negeren gaat best redelijk,

Is dat het omdoen waar Diki last van heeft met het tuigje?

[Ientje]

Nee omdoen is geen enkel probleem, en inmiddels loopt ze er mee, maar zo houterig.
Toch hebben we detectie gedaan met haar 1e tuigje om, nooit een probleem geweest, helaas is ze daar dus uitgegroeid, een precies gelijk tuigje laten maken, maar dat is het dus niet voor haar.
Ik zie nergens ook maar een hard stukje, uitsteekseltje of wat dan ook, het zit perfect , ruim achter de pootjes, borstband niet voor de pootjes.
Soms is het toch net een Lhasa apso

[Jo-Anne]

Soms is het toch net een Lhasa apso

Of een Shih-Tzu tenslotte is het familie

Tja en als ze nog houterig loopt met het tuig kan er toch nog iets zijn. Iets wat je zo 123 niet ziet of voelt. Dat is ook zo moeilijk. Karel kan maar 1 tuig hebben, dat is een instaptuig.

Overigens heb ik altijd al mijn honden, ook Karel getraind dat ze niets aannemen van een ander. Dus Corrie hadden we niet tegen moeten komen had kareltje niet aangenomen een snoepje van haar, wel een kroel