Het zit allemaal wat tegen (wasmachine is niet goed en niet meer op voorraad en heel gedoe want is schijnbaar mijn probleem en ik moet maar een duurdere kopen dan en de afvoer is niet goed en ik wacht nog steeds op een loodgieter enz. enz.) en het stressen enzo haalt me nu in. Mijn lijf is op en ik lig elke dag wel om half 10 in bed omdat ik echt op ben.
Maar wilde even laten hoe het gaat en laten zien hoe mijn flatje er nu uitziet, ook al is het nog niet helemaal klaar.
Abigail en Kathy waren al snel helemaal thuis en op hun gemak. Daisy niet, die heeft ruim een week elke dag meerderen keren naar Marco gezocht en elke keer als ze iets hoorde dan moest ik weer overal de deur open doen zodat ze alles kon controleren. Inmiddels is ze thuis en op haar gemak en gaat het wat dat betreft goed (haar gezondheid is weer aan ander dingetje, maar daar werk ik hard aan) gelukkig.
Kathy is nog steeds bij mij en is onbekend wanneer ze naar huis gaat. Met mijzelf...ups en downs. De eerste avond alleen ben ik compleet ingestort en kon ik niet meer stoppen met huilen. Nu gaat het redelijk, de meeste mensen in de flat zijn aardig en een stel een verdieping lager is echt super lief en hebben een friese stabij. Toch valt het me wel zwaar om altijd alleen te zijn. Niemand waar je even tegen kunt kletsen ofzo. Zal moeten wennen.
Hier een paar foto's van mijn stekkie, wat nu eindelijk niet meer als een vakantiehuisje voelt, maar ook nog niet helemaal als thuis.










