Wandelen in Appelbergen met familie en hond Loca.

[Marga.]

Ik maak er geen geheim van dat ik na mijn eigen honden het meeste houd van hond Loca van mijn dochter en haar gezin.
Ze doet mij zo aan mijn overleden Mowgli denken.
Woensdag ben ik met mijn dochter, kleinkinderen en hond Loca wezen wandelen in Appelbergen.
Het was modderig en nat (het begon te regenen), na een vermoeiende wandeling hebben we iets gedronken en gegeten in een cafetaria waar honden ook naar binnen mochten.
Ik heb genoten en kwam moe maar voldaan weer thuis.
Mijn eigen honden kunnen zo een wandeling helaas niet aan en met een buggy is ook niet te doen en mijn dochter verafschuwd hondenbuggy's.

[Corrie]

Wat mooi daar de kleinkinderen waren op de nattigheid voorbereid, lekker de laarzen aan .
Ik kan daar absoluut niet op lopem.
Denk dat we allemaal het meest van onze eigen hondjes houden
Mooie foto's Marga

[Marga.]

Wat mooi daar de kleinkinderen waren op de nattigheid voorbereid, lekker de laarzen aan .
Ik kan daar absoluut niet op lopem.
Denk dat we allemaal het meest van onze eigen hondjes houden
Mooie foto's Marga

Ik kan ook niet op laarzen lopen, ik had mijn bergschoenen aan die ook waterdicht zijn.
Mijn kleinzoon was languit in de modder gegaan, hier was hij helemaal niet blij mee terwijl wij ons uiterste best deden om het niet uit te gieren van het lachen.
Hij wilde terug naar de auto, we hebben veel moeite moeten doen om hem om te praten.

[Corrie]

Ohh Marga , zie het helemaal voor me " kleinzoon languit in de modder"
Om zo iets zou ik ook lachen

[Ientje]

Wat mooi is het daar. Mooie fotoos ook van je kleinkinderen.

[Lise]

Mooi wandelgebied.

Deze modderpoel is inderdaad niet te doen met een buggy.

Beetje kort door de bocht van je dochter om hondenbuggy's te verafschuwen. Het is of in de buggy, of niet verder dan de tuin komen.

[Marga.]

Mooi wandelgebied.

Deze modderpoel is inderdaad niet te doen met een buggy.

Beetje kort door de bocht van je dochter om hondenbuggy's te verafschuwen. Het is of in de buggy, of niet verder dan de tuin komen.

Mijn dochter heeft ook niets met kleine hondjes. Ach, ieder het zijne.
Ze heeft er trouwens wel begrip voor dat oude en zieke honden in een buggy gaan maar kleine honden voor het gemak vind ze onzin.

[Ientje]

Mmmmmm ik heb 20 jaar een hondentrimsalon gehad, nou ja verbouwde bijkeuken. In die tijd ben ik eigenlujk de kleintjes gaan waarderen, hoewel ze vaak veel lastiger en bijteriger konden zijn dan de bouviers en airdale,s die ik als grote honden als klant had. De laatste jaren begaf mijn arm het, en deed ik alleen nog de kleintjes. En ik vomd dat zo leuk om te doen, niet kaalscheren, daar vond ik niets aan, wel mooi in model knippen. Mijn eigen homden zijn ook steeds kleiner geworden, de grootste was een picardische herder, die helaas maar twee jaar werd. Ziek als pup en nooit echt gezond geworden. Maar nu dus Diki, echt een kleintje vergeleken bij mijn eerdere honden. Maar ik geloof dat ik nog het meest blij met haar ben. Hoewel ik van alle 5 de andere honden enorm veel gehouden heb. Maar ja wat om me heen is, daar houd je van, toch?
Jaren heb ik gezegd, mijn toller en mijn spets, beiden mogen ze nog zo terugkomen. Nu is dat gevoel exht minder. Diki zit qua karakter een beetje tussen hen in. Jet zaxhte en gehoorzame en tikje eigenwijs van de toller en het enorme aanhankelijke van de spets,. Dus wie weet zit van beiden een stukje in Diki.

Ooit rende er een losgebroken labrador op diki af, niet vriendelijk. Ik zei er wat van..... jochie van een jaar of 11, tja die kan zo,n hond niet aan en liet hem dus los, onverantwoord, was bij een drukke weg, . Maar hij zei, moet je maar een grotere hond nemen, tja. Respect is er niet meer.

[Marga.]

Mmmmmm ik heb 20 jaar een hondentrimsalon gehad, nou ja verbouwde bijkeuken. In die tijd ben ik eigenlujk de kleintjes gaan waarderen, hoewel ze vaak veel lastiger en bijteriger konden zijn dan de bouviers en airdale,s die ik als grote honden als klant had. De laatste jaren begaf mijn arm het, en deed ik alleen nog de kleintjes. En ik vomd dat zo leuk om te doen, niet kaalscheren, daar vond ik niets aan, wel mooi in model knippen. Mijn eigen homden zijn ook steeds kleiner geworden, de grootste was een picardische herder, die helaas maar twee jaar werd. Ziek als pup en nooit echt gezond geworden. Maar nu dus Diki, echt een kleintje vergeleken bij mijn eerdere honden. Maar ik geloof dat ik nog het meest blij met haar ben. Hoewel ik van alle 5 de andere honden enorm veel gehouden heb. Maar ja wat om me heen is, daar houd je van, toch?
Jaren heb ik gezegd, mijn toller en mijn spets, beiden mogen ze nog zo terugkomen. Nu is dat gevoel exht minder. Diki zit qua karakter een beetje tussen hen in. Jet zaxhte en gehoorzame en tikje eigenwijs van de toller en het enorme aanhankelijke van de spets,. Dus wie weet zit van beiden een stukje in Diki.

Ooit rende er een losgebroken labrador op diki af, niet vriendelijk. Ik zei er wat van..... jochie van een jaar of 11, tja die kan zo,n hond niet aan en liet hem dus los, onverantwoord, was bij een drukke weg, . Maar hij zei, moet je maar een grotere hond nemen, tja. Respect is er niet meer.

Respect is in deze tijd zeker ver te zoeken.

Ik ben na het overleiden van Mowgli bewust voor een kleine hond gegaan, dit was ook fijner voor Balou. Ook al kon hij heel goed met Mowgli het blijft toch altijd opletten bij zo'n groot verschil in grote.
Hierbij had ik moeite om Mowgli te houden als ze naar een andere hond wilde dus voor mij was een kleine hond een verstandige keuze. Maar ik vind het nog steeds fijn om met een grote hond te dollen, dit is toch heel anders als met een hond van drie kilo, die zijn toch kwetsbaarder. Maar dit wil niet zeggen dat ik niet heel veel van mijn kleintjes hou, ik heb alles voor ze over omdat ze mij ook heel veel geven.


Samen spelen.

[Ientje]

Mmmmmm ik heb 20 jaar een hondentrimsalon gehad, nou ja verbouwde bijkeuken. In die tijd ben ik eigenlujk de kleintjes gaan waarderen, hoewel ze vaak veel lastiger en bijteriger konden zijn dan de bouviers en airdale,s die ik als grote honden als klant had. De laatste jaren begaf mijn arm het, en deed ik alleen nog de kleintjes. En ik vomd dat zo leuk om te doen, niet kaalscheren, daar vond ik niets aan, wel mooi in model knippen. Mijn eigen homden zijn ook steeds kleiner geworden, de grootste was een picardische herder, die helaas maar twee jaar werd. Ziek als pup en nooit echt gezond geworden. Maar nu dus Diki, echt een kleintje vergeleken bij mijn eerdere honden. Maar ik geloof dat ik nog het meest blij met haar ben. Hoewel ik van alle 5 de andere honden enorm veel gehouden heb. Maar ja wat om me heen is, daar houd je van, toch?
Jaren heb ik gezegd, mijn toller en mijn spets, beiden mogen ze nog zo terugkomen. Nu is dat gevoel exht minder. Diki zit qua karakter een beetje tussen hen in. Jet zaxhte en gehoorzame en tikje eigenwijs van de toller en het enorme aanhankelijke van de spets,. Dus wie weet zit van beiden een stukje in Diki.

Ooit rende er een losgebroken labrador op diki af, niet vriendelijk. Ik zei er wat van..... jochie van een jaar of 11, tja die kan zo,n hond niet aan en liet hem dus los, onverantwoord, was bij een drukke weg, . Maar hij zei, moet je maar een grotere hond nemen, tja. Respect is er niet meer.

Respect is in deze tijd zeker ver te zoeken.

Ik ben na het overleiden van Mowgli bewust voor een kleine hond gegaan, dit was ook fijner voor Balou. Ook al kon hij heel goed met Mowgli het blijft toch altijd opletten bij zo'n groot verschil in grote.
Hierbij had ik moeite om Mowgli te houden als ze naar een andere hond wilde dus voor mij was een kleine hond een verstandige keuze. Maar ik vind het nog steeds fijn om met een grote hond te dollen, dit is toch heel anders als met een hond van drie kilo, die zijn toch kwetsbaarder. Maar dit wil niet zeggen dat ik niet heel veel van mijn kleintjes hou, ik heb alles voor ze over omdat ze mij ook heel veel geven.


Samen spelen.

Ik ben net helemaal met je eens Marga. Voor mij was de duitse herder altijd DE hond, maar ik wist dat ik zo,n hond niet fysiek aan zou kunnen, dus nooit een genomen. Vanaf mijn eerste hond altijd gedacht, ik moet de hond kunnen dragen naar huis als er ergens iets gebeurd, of naar de dierenarts, want zonder auto . En kleintjes zijn net zoveel hond, met een kleiner lijfje eromheen

[Marga.]

Mmmmmm ik heb 20 jaar een hondentrimsalon gehad, nou ja verbouwde bijkeuken. In die tijd ben ik eigenlujk de kleintjes gaan waarderen, hoewel ze vaak veel lastiger en bijteriger konden zijn dan de bouviers en airdale,s die ik als grote honden als klant had. De laatste jaren begaf mijn arm het, en deed ik alleen nog de kleintjes. En ik vomd dat zo leuk om te doen, niet kaalscheren, daar vond ik niets aan, wel mooi in model knippen. Mijn eigen homden zijn ook steeds kleiner geworden, de grootste was een picardische herder, die helaas maar twee jaar werd. Ziek als pup en nooit echt gezond geworden. Maar nu dus Diki, echt een kleintje vergeleken bij mijn eerdere honden. Maar ik geloof dat ik nog het meest blij met haar ben. Hoewel ik van alle 5 de andere honden enorm veel gehouden heb. Maar ja wat om me heen is, daar houd je van, toch?
Jaren heb ik gezegd, mijn toller en mijn spets, beiden mogen ze nog zo terugkomen. Nu is dat gevoel exht minder. Diki zit qua karakter een beetje tussen hen in. Jet zaxhte en gehoorzame en tikje eigenwijs van de toller en het enorme aanhankelijke van de spets,. Dus wie weet zit van beiden een stukje in Diki.

Ooit rende er een losgebroken labrador op diki af, niet vriendelijk. Ik zei er wat van..... jochie van een jaar of 11, tja die kan zo,n hond niet aan en liet hem dus los, onverantwoord, was bij een drukke weg, . Maar hij zei, moet je maar een grotere hond nemen, tja. Respect is er niet meer.

Respect is in deze tijd zeker ver te zoeken.

Ik ben na het overleiden van Mowgli bewust voor een kleine hond gegaan, dit was ook fijner voor Balou. Ook al kon hij heel goed met Mowgli het blijft toch altijd opletten bij zo'n groot verschil in grote.
Hierbij had ik moeite om Mowgli te houden als ze naar een andere hond wilde dus voor mij was een kleine hond een verstandige keuze. Maar ik vind het nog steeds fijn om met een grote hond te dollen, dit is toch heel anders als met een hond van drie kilo, die zijn toch kwetsbaarder. Maar dit wil niet zeggen dat ik niet heel veel van mijn kleintjes hou, ik heb alles voor ze over omdat ze mij ook heel veel geven.


Samen spelen.

En kleintjes zijn net zoveel hond, met een kleiner lijfje eromheen

Dit is zeker waar.